পষেকীয়া অসমীয়া কবিতা প্ৰতিযোগিতা

ভাষাৰ পৃথিৱীত, ছন্দৰ মায়াৰে, শব্দৰ যাদুকৰী পৰশেৰে জীৱন্ত হৈ উঠা প্ৰতিটো অনুভৱেই কবিতা । আন্তৰ্জালৰ পৃথিৱীলৈ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক ইউনিক’ডৰ মাধ্যমেৰে লৈ যোৱাৰ প্ৰয়াসেৰেই ’পষেকীয়া অসমীয়া কবিতা প্ৰতিযোগিতা’ৰ জন্ম ।আহক কবিতা লিখোঁ, কবিতা পঢ়োঁ আৰু কবিতাৰ মাধ্যমেৰে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক বিশ্ব দৰবাৰলৈ লৈ যাওঁ

“বৰ্ষা”

চিকমিক বিজুলী
মেঘবোৰ উদুলি-মুদুলি,
আকাশে মাদল বায়,
পথাৰ সেউজীয়া
ৰোৱণী উৰণীয়া,
প্রকৃ্তি গাভৰু হয়।

উতনুৱা মেঘবোৰে
ৰাংঢালী বৰষাক
বেছিকৈ জোকালে
লুইতখন বলিয়া হয়,
মানুহৰ পাতকত
বৰষাও পাতকী,
ৰজাঘৰৰ পদূলিৰে
ৰাইজৰ চকুলো বয়।

হালোৱা ককাইটিৰ
হিয়াৰে পানচৈ
কাঁচিয়লি ধাননি
লুইতত বুৰ গ’ল,

চৌদিশৰ বতাহত
‘ৰিফিউজী’ৰ হাহাকাৰ,
খালৈটোৰ ভিতৰত
ৰূপোৱালি পুঠিজাকৰ
ফুৰ্ফুৰীয়া গোন্ধটো
ক’ত যে হেৰাই গ’ল!

প্রেমিকৰ পদূলিত
আশাহত গধূ্লি,
কবিৰো ভাষাবোৰ
পাৰ ভাঙি উপচি
ৰাজপথে উটুৱাই নিলে।

বৰতাৰে চেওৱা চালত
ঝিপ ঝিপ বাৰিষাৰ
সুমধুৰ ঝংকাৰ
শুনিবলৈ নোপোৱা,
তামীঘৰাৰ শিবিৰত
ভোকাতুৰ কান্দোনৰ
গুঞ্জৰ ভাঁহি ৰয়।

মানুহেই যেতিয়া
নাভাবি অকণো
আপো্ন ধৰণীক
শতুৰু শালিছে,
বৰষাৰো সিহঁতলে
নালাগে এধানি ব্যথা।

এনেকৈ থাকিলে
সুদূৰৰ গৰাহত
লুইতৰ বুকুত
জাহ যাব অসম
জাহ যাবি অসমীয়া,
ইতিহাসৰ পাত
লুটিয়াই চাবলৈ
ৰৈ যাব আধাজ্বলা প্রলয়ৰ শিখা।

(@উচ্চজিৎ কলিতা)






সৰাপাত




ব'হাগৰ কপৌ হৈ ফুলা সপোনবোৰ
চকুলোৰে নাঙঠ হ’ল

কাতিৰ কুঁৱলিসনা শেৱালি বিচৰা
হেপাহবোৰ
ক’ত যে স্তব্ধ হৈ ৰ’ল

কুলিটি আহিব জানো
ব'হাগৰ বতৰা লৈ
আৰু জানো কেতিয়াবা গাব
হাঁহি নাচোনৰ গীতবোৰ
মোৰ পৰাণ নাচি উঠক বুলি

টো্প-টো্প-টো্প
নিয়ৰৰ টো্পালবোৰ
আজিও জানোচা সৰে
চেঁচা বতাহছাটিৰ আঘাতত

@Kangkan Talukdar


ব'হাগ

(1)
এজাক উদ্বাউল ৰ'দৰ
কলকলনি--
মোৰ ব'হাগ।

দুৰ্বাদল বাৰিষাৰ
কৰ্কশ স্পৰ্শ
ভূপতিত সেউজীয়া ভ্রূণ
মোৰ ব'হাগ।

কাঁইটিয়া কৈশোৰৰ
নিবিড় অৰণ্যাভিযান
এখিলা পাত,এটা মন্ত্র
ত্রস্তমান স্বপ্নৰ এআকাশ বিশ্বাস
মোৰ ব'হাগ।

(2)
সভ্যতাৰ ধূমায়মান আকাশ
পৰ্ণপাতী আৱেগৰ
তামবৰণীয়া কলাজ
নতুন ব'হাগ
মোৰ ব'হাগ।


পষেকীয়া অসমীয়া কবিতা প্ৰতিযোগিতাৰ সমূহ উদ্যোক্তা, পৰিযোগী আৰু সদস্যকে ভোগালী বিহুৰ শুভেচ্ছা যাছিলোঁ| এই ভোগালীয়ে অসমলৈ শান্তি সম্প্ৰীতি ঘূৰাই আনক আৰু অসম আকৌ উন্নতিৰ পথত আগবাঢ়ক| পষেকীয়া অসমীয়া কবিতা প্ৰতিযোগিতাৰ তৃতীয় পষেকৰ বিষয়ৰ লগত সাঙোৰ খোৱাকৈ এটা কবিতা ৰচনা কৰিছিলোঁ, আপোনালোকলৈ ভোগালীৰ শুভেচ্ছাৰে সেই কবিতাটো আগবঢ়ালোঁ---

ভোগালীৰ সুৰ:

ভোগালী মানেই মনে নামানা কিছু আত্মকথা
এৰি থৈ অহা বহুতো সাধুকথা
ভোগালী মানেই উছৱৰ বতৰ
আকাংক্ষাৰ লহৰ
কাৰোবাৰ সুৰত সুৰ মিলাই
ফুলি উঠা এটি প্ৰহৰ
ভোগালী আহিলেই পুতুকণৰ উলাহ চৰে
আঘোণীৰো মন উৰোঁ উৰোঁ,
বছৰত যে পয়েৰাকে এবাৰেই হাঁহে.!
ভোগালী মানেই বিধ্বংসী মৰণপণ
ভোগতেই আৰম্ভণি, ভোগতেই সমৰ্পণ
ভোগালী মানেই মাজনিশাৰ অস্বস্তি
তেজৰ বানত উটি যোৱা নব্বৈৰ নলবাৰী
ভোগালী মানেই আশ্বাস, বিশ্বাস
অসমৰ বুকুত প্ৰতিশ্ৰুতিৰ নিশ্বাস
ভোগালী মানেই বেদনাৰ অন্ত
অপেক্ষাৰ বন্দনা ইমানতে সমাপ্ত
ভোগালীতেই আইৰ আঁচল চকুলোত তিতিছে
পোনাকণে হাবি এৰি ঘৰলৈ আহিছে..



“তেজ লগা ভোগালি”

পুৰণি কবিতাৰ শাৰী এটি গুণগুণাই
মেজিৰ উমত বহি আছিল আজন্ম কবি
মৃত্যুশীতল পুহৰ
পোৰা মঙহৰ সোৱাদ লৈ
ভোগালি আহিছে
লাৰু-পিঠা,মাহ-কাৰৈৰ পেটেণ্ট কৰিবলৈ
এইবাৰ বাৰু আহিব নেকি
কোনোবা বিদেশী বণিক ?

ম’হ যুঁজ, কণী যুঁজ দেখোন কেতিয়াবাই অস্পৃশ্য
এইবাৰৰ ভোগালিত
পৰমাণুৰ যুঁজ এখন পতাই ভাল
হাজাৰ হওঁক তেতিয়া
সকলোৱে শুই থাকিব শেষৰ উশাহ লৈ,
কোনোৱে দুখৰ নৈত উটিবলৈ
জীয়াই নাথাকিব
গুপ্তহত্যা-গণহত্যাৰ পিছত
বুকু শুদা হোৱা মাতৃৰ দৰে
সেওঁতা উকা হোৱা বোৱাৰীবোৰৰ দৰে
আৰু বাটে-ঘাটে অনাথ হোৱা শিশুবোৰৰ দৰে |

মেজিৰ জুইত জীৱনৰ উম বিচাৰি আহত কবি
হিংসাৰ চুবুৰিত আজি বিদ্রোহী কবি !
ভোগালিক ভোগ কৰিবলৈ কচাইবোৰৰ সংখ্যা বাঢ়িছে
বঢ়া নাই মানুহৰ সংখ্যা,
কবিৰ কলমত সেয়েই হয়তো ইমান নিৰাশা
সময়ৰ তেজ লগা ভোগালিত | (@উচ্চজিৎ@)

(গোষ্ঠীগোত সংঘৰ্ষত নিহত সকলৰ স্মৃতিত)



চহৰৰ ভোগালী

চিডি প্লেয়াৰত বাজিছে হিংলিছ ছং
আৰু হাতে হাতে বিলাতী উন্মাদনা
ভোগালীৰ ৰাগীত মতলীয়া
আমি অসমীয়া...

আমি পাহৰিলো খমখমীয়া পাট
অথবা তাঁতৰ জাত
ব্য়স্ত বুলি শিকিলো
পছিমীয়া ঢং
জীৱন কৰি তুলিলো ছৰ্ট-কাট...

আমি সদায়ে হেপ্পী
নিউ য়েৰ, মেৰিজ, এনিভাৰ্ছেৰি
বাৰ্থ-ডে, ফাদাৰ্ছ-ডে, মাদাৰ্ছ-ডে
আনকি সাৰি যোৱা নাই বাপতি সাহন বিহুটি
এনে দিনো আহিব যেন
কাৰোবাৰ আই-বোপাইৰ বছৰেকীয়াৰ দিনাও
কোনোবাই হয়তো ক‘ব "হেপ্পী..."
আৰু প্ৰীতিৰ উপহাৰ যাচিব হাঁহি হাঁহি...

হায়ৰে অসমীয়া, ধিক অসমীয়া !

ৰঙতে ৰঙীন হৈ
পাহৰো নিজৰেই ঘৰমুৱা বাট
এনেদৰেই হেৰুৱাম নেকি
আমাৰ অমিয়া মাত?







বহুদিন হʼল
মনৰ বহু কথা ৰʼল
কʼম
কʼম
বুলি ভাবোঁতেই
কোৱা যে নহʼল

তোমাৰ হৃদয় জুৰোৱা
সেউজী চোতালৰ
দলিচাত বহি
উৰাম কেতিয়াবা
অলেখ ভাৱনাৰ
ৰঙা-নীলা চিলা

@Utpal Saikia



নতুন বছৰৰ আশা

সকলো একেই আছে
পুৱাতে উঠি পুহীয়াই মৰণা মাৰিব
মাঘ পালেহি
এইবাৰ এমোন ধান বেছিকৈ পালে
আঘোণীক চহৰৰ ডাক্টৰক দেখুৱাব
তাইৰ বিষটো বাঢ়ি বাঢ়ি পেটতো কুঁজা হৈ পৰিছে
আৰু তাৰ ঘাঁ টুকুৰা ক্ৰমান্বয়ে... ?
(সৰুতে জোকে কামোৰা ঘাঁ, তাৰ বুকুত)
সেয়া সি ভবা নাই |
চকুহাল জোৰে মুদিছে
(কঁপি কঁপি জাৰ কেঁথাত সোমাইছে)

ঈশ্বৰ ক‘ত আছে
এইবাৰ এমোন ধান বেছিকৈ পালে..
@Kuldip Medhi




পষেকীয়া অসমীয়া কবিতা প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজকবৃন্দৰ ফালৰ পৰা মনোজ মন কলিতালৈ অভিনন্দন জ্ঞাপন কৰিলোঁ, লগতে এই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰা সমূহ কবিলৈ আমাৰ শুভেচ্ছা যাছিলোঁ
নতুন বছৰ সকলোৰে বাবে শুভ হওঁক আৰু কবিতাবোৰে অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰক......
নতুন বছৰৰ নতুন পুৱা এটি নতুন কবিতাৰে আপোনালোক সকলোকে নমস্কাৰ জনাইছোঁ-----

গান গোৱা ছোৱালীজনী

তাই গান গাই ভাল পায়
তাইৰ মাত নুশুনিলে বেলিয়ে শোৱাপাটী নেৰে
তাইৰ সুৰৰ সোৱাদত সন্ধিয়াবোৰ
ৰূপৰ কাঁহী-বাতি
সুৰৰ মাজত তাই বিচাৰি যায় কোনোবা স্বপ্নকুমাৰক
তাৰ পৰশ, তাৰ মৰম, তাৰ ঊষ্ণতা
তাইৰ গানে গানে বিয়পে
যেন এডালি লতা হৈ মেৰিয়াই ধৰিব সাতসৰী
ভালপোৱাৰ প্ৰতিটো স্বৰগমতেই তাইৰ লাজ ঢৌ খেলি থাকে
লাজ লাগিলে তাই এটা ৰঙা পনিয়ল হৈ গোট মাৰিব খোজে
তাইৰ কণ্ঠ বাৰিষাৰ ভোগদৈ
কঢ়িয়াই নিয়ে ৰং আৰু বিষাদ একেলগে
আপোনাৰ দুঃখ যন্ত্ৰনা হৰণকাৰী বিষল্যকৰণী
অথবা সুখৰ মূহুৰ্ত্তত গাই যোৱা ভৈৰৱ ৰাগ এটি
পুৱাৰ পোহৰত তাইৰ দুগাল উপচি গুলপীয়াবোৰৰ উচপিচনি
আবেলি নীলাভ বক্ষৰ পালপতা বগলী
ঋতুৱে ঋতুৱে তাইৰ ন-ৰং
সপোন আৰু হেঁপাহৰ আগমণি
ভুলতেও ভাল পাওঁ বুলি নক’ব তাইক
তাইৰ লাজ লাগিব পাৰে
লাজ লাগিলে পনিয়ল হৈ গোট মাৰিব খোজে তাই
তাইৰ ভালপোৱা গানৰ মাজতেই
পাৰে যদি সেই গানটো হ’বলৈ চেষ্টা কৰক
অথবা সুৰৰ সপ্তনদী
যাক লৈ তাই সপোন দেখে দিবানিশি..